Στην Ελλάδα


Een reactie plaatsen

Glassex

Het kriebelde al een tijdje, het was weer eens tijd voor een nieuwe inrichting. Dit had ik ook al toen ik nog klein was. Heb mijn ouders daar mee gek gemaakt. Maar eens in de zoveel tijd moeten alle meubels van de plek. Weet niet goed waar deze onrust vandaan komt, maar ook in mijn volgepropte studenten kamers was dit een terugkerend ritueel. Ik kreeg zelfs vragen van mijn huisgenoten. Deze post schrijf ik uiteraard in mijn nieuw ingericht huis waar ik nu uiterst content mee ben, maar voor hoelang dat is de vraag. Ook heb ik eindelijk het bankje dat je kan omtoveren tot bed goed in elkaar gezet. Het is door IKEA gemaakt en heeft dus per definitie meerder mogelijkheden om het tot op het eerste oog goed in elkaar te zetten. Ik kwam er achter dat dit niet het geval was samen met Marieke… Er was toen niks meer aan te doen door gebrek aan gereedschap. Maar nu heb ik het dan toch eindelijk gedaan. Buiten het feit dat er hier en daar nog het een en ander opgeruimd moet worden is mijn huis klaar voor het bezoek van pap en mam wat nu toch stiekem wel dichtbij komt.

De postbode heeft mij deze keer geen rekening van Vodafone gebracht, de winkel was gesloten op de meest rare tijden zonder dat er een briefje hing met de reden. Maar vandaag was ie dan toch open, de oplossing is in dit geval niet zo moeilijk. De rekening van de vorige keer mee nemen naar de winkel daar staat het account nummer op en dan kan er ook zonder rekening betaald worden. Hier kunnen ze bij de DEH(elektriciteitsmaatschappij) nog wat van leren. Daar moet je eerst in de rij staan om de rekening uit te laten printen waarna je zelf een kopie moet maken en dan kan je bij een andere balie betalen. Maar goed dat er zijde.

Vandaag een telefoontje gekregen van het werk dat ze me vrijdag gaan bellen om mij te informeren wat mijn rooster is. Dit betekend dus dat ze mij weer aannemen. Weet nog niet goed of ik nu heel erg blij wordt van het feit dat ik daar weer aan het werk moet, maar er is in elk geval geld voor brood op de plank.
Ook heb ik de ontdekking van de eeuw gedaan al zeg ik het zelf. Helaas heb ik last van kakkerlakken in mijn huis, weet nog niet waar ze vandaan komen, en heb tijdens het verplaatsen van alle meubels ook geen sporen van hun aanwezigheid kunnen vinden. Even voor alle duidelijkheid zelf de koelkast is van zijn plek gekomen en ook onder de keukenkastjes er schoongemaakt. Ik was dus aan het schoonmaken met glassex of beter gezegd windex toen ik zo’n onderkruipsel zag weg rennen mijn kant op wel te verstaan. Dat moeten we niet hebben, straks gaat ie ook nog vliegen schoot er door mijn hoofd. Het geen wat ik kon bedenken was heel heldhaftig het beest met glassex aanvallen. Met groots resultaat, binnen een paar seconden bewoog het beest niet meer. Ik moet hier wel een beetje om lachen gezien het feit dat en spullen die je kan halen tegen ongedierte een vermogen kost. Het opruimen van het beest vond ik nog het meest smerige, ik ben niet zo snel ergens vies, maar het idee gaf me toch een raar gevoel in mijn maag. Maar de aanval is geopend, hier zullen ze geen eten meer vinden en mochten ik ze zien tijdens hun strooptocht dan moeten ze dat bekopen met een chemische douche waar ze niet van terug hebben.

Advertenties


3 reacties

Wisselvallig weer?!

De maand was nog geen dag oud toen het eerste verzoek om overuren te draaien een feit was. Nico was de gelukkige die een uurtje langer kon werken. Zelf heb ik ook het eerste uur op de teller staan. Zou het dan toch allemaal goed komen? Er staat nu 6 uur in mijn aangepaste contract. De afgelopen week heeft ongeveer 25 man een formulier moeten in vullen waarin verklaard is dat ik om persoonlijke reden heb verzocht om 6 uur per dag te werken. Lees verder


1 reactie

Begin bij jezelf

De eerste maand van jaar loopt al weer tegen het eind, ik vind het een rot maand. Alle gezelligheid van december is verdwenen, de temperatuur zakt nog wat verder naar beneden, regen. Ik mis de zomer! Op het werk is het rustig, het is bijna schrikken als de telefoon gaat. Afgelopen week mochten we een voor een bij de manager komen, de dag voor dat gebeurde was ik er ook al geweest voor een “round table” waarin je eerlijk mag zeggen over hoe je vind dat de afdeling draait. Op zich een goed idee, maar zoals het er aan toe ging, werk het niet. Gelukkig was ik niet de eerste die wat zei. De persoon die dat wel deed, en daarmee de aanval op de functioneren van de afdeling had geopend moest met namen op de proppen komen.
Op deze manier werk zo’n open en eerlijk gesprek natuurlijk niet. Ik was al lang blij dat ik dit had zien gebeuren, als ik de eerste was geweest, was ik direct de laan uit gevlogen denk ik. Dat eerlijkheid en of directheid  niet altijd  gewaardeerd word is me al langer bekend, dit weerhoud me er niet van om mijn eigen glazen in te gooien.

Ik kon het niet laten, ik moest iets zeggen, het borrelde, hoe meer zij zat de draaien hoe meer het begon te kriebelen.

Maar hier hebben we ook nog te maken met een cultuurverschil. Nederlanders staan toch wel bekend als een direct volk, daar moet je hier niet mee aan komen zetten. Geheel tegen alles waar ik voor sta heb ik mijn mond gehouden en een flut vraag geteld en vervolgens gedaan of ik heel blij was met het antwoord. Vervolgens kwam de niet rooskleurige forecast ter sprake, een hoop gedraai om de hete brij heen, de onderliggende boodschap was mijn duidelijk, maar inhouden kon ik me niet meer toen ze had het over dat het heel duur was om mensen te trainen, en ze in productie verder op te leiden. Niks nieuws onder de zon dacht ik zo. Ik kon dit niet rijmen met het verhaal dat er mensen uit moesten vanwege een slechte voorspelling voor februari en maart, daarna zijn de voorspellingen weer goed. Zoals het verleden ook heeft geleerd zijn de eerste drie maanden rustig omdat het in november en december en gekkenhuis is en het al geld al is verstuurd door de klanten.

Ik kon het niet laten, ik moest iets zeggen, het borrelde en hoe meer zij zat de draaien hoe meer het begon te kriebelen. Ik kan het niet, me als een mak schaap de laan uit laten sturen, dan maar met een hoop kabaal. Als iedereen maar met zich laat sollen dan verandert er nooit wat. Dus ik vatte haar relaas samen, door haar te vragen hoe ze het kon rijmen dat het trainen van mensen er duur is, en dat het lang duurt voordat je echt alles weet. En dat ze nu op het punt staat om deze mensen er uit te gooien vanwege een slechte voorspelling van 2! maanden. Om vervolgens weer te moeten investeren in dure trainingen. Haar antwoord was uitermate onbevredigend. Een herhaling van wat me al was verteld en als afsluiter, wat kan ik er aan doen.

De dag erna kwam ik om 4 ’s middags op het werk, rond half vijf kwam Alejandro naar mij toe, zonder een woord te zeggen zette hij mijn telefoon om code “training” waardoor je geen telefoon kan ontvangen en zei, nu naar Catharina. Hier word ik altijd zo zenuwachtig van. Ze stond me al op te wachten, ik liep naar haar kantoor, met lood in mijn schoenen en met de gedachte wat nu weer. In tegenstelling tot gister waar ze 45 minuten nodig had om de slechte forecast voor de afdeling te mededelen, kwam ze nu snel ter zake. De vraag luide of ik zes uur wilde werken in plaats van 8. Nou nee, o wacht misschien toch wel, maar dan wel voor het geld van 8. Nadat ze mij de vraag had gesteld, en daarmee voor haar het hoge wordt er uit was, begon het gezwam, dat ze echt haar best had gedaan, dat dit de enige oplossing is, dat dit voor hun een vrij onconventionele oplossing was. Ik kon een glimlach net onderdrukken, de euforische gedachte van zou ze toch hebben geluisterd naar wat ik heb gezegd, kon ik niet tegenhouden. Ik weet ook wel dat dat niet het geval is. Dit heeft ze zelf ook wel eerder bedacht, maar toch. Ik heb haar verteld dat het de beste oplossing is voor iedereen, beter 20% minder salaris dan helemaal niks. Maar dat ik wel onder protest akkoord ga, want in mijn contract staat och echt 40 per week en niet 30. En als klap op de vuurpijl, deelde ze mee dat er naar alle waarschijnlijkheid wel overuren gedraaid worden. Daarmee kan je de 20% schade weer een beetje goed maken. Wordt vervolgd…..

Ook op de huizenmarkt gaat het gesjoemel met de belasting onverminderd door, als het appartement er al een beetje uit ziet probeert de huisbaas je een loer te draaien door op het contract een schijntje van de huurprijs te zetten, of nog beter helemaal geen contract. Dit onder het mom van, ik heb al zoveel belasting. Dat daarmee je eigen belastingaangifte verneukt wordt hebben zij geen boodschap aan. Ze weten het zo te brengen dat jij er ook beter van word. Na wat rondvragen op het werk, kwam Florian toch wel met het meest simpele en daarmee doorslaggevende antwoord, het luide; ik weet het niet precies, maar de controles worden scherper en de regels veranderen om de haverklap als ik jou was zou ik het netjes regelen. Eigenlijk kan ik me daar wel in vinden, gewoon met zijn allen belasting betalen zoals het hoort, niks geen zwart geld gedoe. Ik heb dan ook besloten om dat te doen, de prijs in het contract is de prijs die ik betaal, basta. Als iedereen nou is zou stoppen met het ontduiken van belasting, dan is er misschien een kans dat de tarieven naar beneden kunnen, of nog beter, dat Griekenland een beetje uit de schulden komt. Verhoging van het bruto nationaal product zou al helpen, waardoor de staatsschuld ten opzichte daarvan lager uitvalt gezien het feit dat het gebaseerd is op een percentage. Voor deze conclusie hoef je echt geen econoom te zijn, maar toch gaat het er hier niet in. Het is vechten voor je eigen hachje, iets wat gezien de situatie ook wel begrijpelijk is. Veel mensen zitten aan de grond en kunnen domweg de dingen niet betalen als het wit gebeurt. Om een verandering te weeg te brengen en daarmee niet mee te werken aan wat Griekenland voor een deel aan de grond heeft gezet, heb ik besloten om alles wit te regelen. Vraag me niet waarom, maar ik heb dan ook  besloten zoals de slogan luid bij mezelf te beginnen. Ik zit nu alleen nog met de vraag, waarom ik altijd het gevoel heb de wereld te moeten verbeteren, en daarmee de moeilijke weg in te slaan.


3 reacties

Dat is schrikken

De hele week nachtdienst gehad, dit houd in dat je middenin de avondspits begint met werken. Het ene telefoontje na de andere, gekkenwerk is het. Maar langzaam neemt de stroom van telefoontjes af, het wordt rustiger op de afdeling, steeds meer mensen gaan naar huis. Je hebt wat tijd om te kletsen met je collega’s. Al wordt dit wel vaak onderbroken door een telefoontje waardoor de gesprekken wat chaotisch zijn. Na een bepaalde tijd krijg je ook de andere talen aan de lijn, als het daar erg druk is. Wat soms als resultaat heeft dat iedereen in het engels zit te praten in plaats van in zijn eigen taal. Lees verder


3 reacties

Afdeling nr. 4

En weer een week voorbij, soms lijkt de tijd stil te staan, maar meestal vliegen de dagen voorbij alsof het uren zijn. Inmiddels weer een weekje training achter de rug en versneld in productie gegaan omdat het erg druk is op de Nederlandse afdeling bij Western Union. Ik moet zeggen, ook al ben ik pas net begonnen, het leuk is. Er is in elk geval een leuke en goede sfeer onderling, zowel met de Nederlanders/Belgen als met de andere teams. Heb op de eerste dag al meer telefoontjes aangenomen dat in 3 maanden tijd bij BlackBerry. Lees verder