Στην Ελλάδα

De trein reis naar Griekenland

1 reactie

De reis begon op woensdag 3 november in Leusden. Pap en mam hebben mij tot Utrecht vergezeld. De onverwachte situaties deden zich al voor in Amersfoort. Pap had mam en mij vlak voor het station er uit gezet om daarna de auto te gaan parkeren. Dat ging iets minder soepel dan gehoopt. Na lang wachten komt pap aan gelopen met de mededeling dat ie de auto maar ergens neer heeft gezet omdat er nergens plek was. Met een dikke vette boet als mogelijkheid. Op Utrecht ging eigenlijk alles zoals verwacht. Alleen kwam de ICE later aan dat ik had verwacht waardoor het allemaal heel snel ging. De bagage (backpack, weekendtas en rugtas) stond nog niet binnen of de conducteur floot. Snel nog de pap en mam een knuffel geven en toen was de deur dicht. De trein reed weg dat was het dan. Als snel werd ik getrakteerd op een minder leuk nieuws. De trein is kapot en zal niet verder rijden dan Emmerich. De vertraging was inmiddels al meer dan de overstaptijd die ik had. En de aansluiting moest gehaald worden. Alles behalve relaxed heb ik tot Düsseldorf in de trein gezeten. De ICE die ik moest hebben die stopte elke keer op het perron naast ons. Om de aansluiting te kunnen halen moesten mijn ICE eerder vertrekken dan die andere omdat op Düsseldorf beide ICE’s op het zelfde perron aan kwamen. Gelukkig is dit net goed gegaan. Van Düsseldorf naar München eindelijk lekker rustig kunnen zitten. De rit verliep zonder problemen. Op München wat te eten gehaald voor de lange nacht in de CityNightLine naar Bologna. De man waar ik de broodjes haalde gaf me nog een extra broodje mee!
De CNL vertrok gelukkig ook met meer dan drie kwartier vertraging, nu maakte ik me daar niet zo heel erg druk om aangezien ik meer dan 5 uur overstaptijd had. De coupe waarin ik zat deelde ik met twee Italianen. Dus we hadden alle ruimte. Het was alleen erg warm, al dachten de Italianen er anders over dus ik heb de hele nacht geen ook dicht gedaan. Op 4 november om half 5 ’s nachts ben ik in Bologna aan gekomen waar ik driftig opzoek ben gegaan naar de lounge die mij was belooft. Dat was een koude kermis want die zat vol met junks! Niet echt relaxed als je wil slapen en drie tassen moet verdedigen. Heb dus geen ook dicht gedaan.
Op een gegeven moment ging de nacht over in de dag. Heb een kopje koffie gedronken in de zon. De trein zo over een uur komen op perron 11. Vlak voordat de trein zo komen word er een mededeling gedaan waardoor het hele perron de trappen af begint te lopen. De mededeling was duidelijk aan mij voorbij gegaan. Gelukkig werd ik aangesproken daar een mevrouw die een heel praktisch ding aan mij vroeg. Bari? Ze stak haar hand in de lucht met vier gestrekte vingers. Spoor vier dus. De lift naar spoor vier was uiteraard aan een verbouwing onderhevig dus in alle haast moest ik met al die tassen mij tussen ander mensen met haast zien te wurmen. In de trein zat ik naast een echtpaar die mij duidelijk maakten dat ze vonden dat ik naast het raam moest zitten om van het uitzicht te genieten. Daar is het niet echt van gekomen. Ik heb bijna de hele treinreis liggen slapen. Ik voelde me wel een beetje schuldig naar het echtpaar toe maar kon het ook niet helpen.
In Bari aangekomen ging ik opzoek naar de bus naar de ferry’s. Dit bleek moeilijker dan verwacht omdat niemand Engels sprak en de arrogantie van de Italianen naar boven kwam. Met het volledig negeren als gevolg. Dit had ik Bolgna ook al een beetje ontdekt, maar toch. Uiteindelijk de bus gevonden en in de haven werd ik er ergens uitgegooid. Stond ik daar weer met het idee waar moet ik nu weer heen. Gelukkig ontfermde een jongen uit Albanië zich over mij. Engels sprak ie niet maar dat was ook niet nodig. Hij sleurde mij gewoon steeds overal naar toe. Eerst naar de incheckbalie en vervolgens naar het busje wat ons naar de ferry bracht. Daar aangekomen moest alle bagage door een scanner. Ik hoopte maar een ding, dat ze niet van mij zouden vragen om mijn tas open te maken. Gelukkig deden ze dat ook niet. Op de ferry de tassen in een bagage rek gegooid. In het Grieks nog wat de praat met de Albanees. Een warme maaltijd gescoord. Waarna ik op drie stoelen in slaap ben gevallen.
‘S morgens inmiddels 5 november een ontbijt gehaald en een buskaartje naar Piraeus. In Patras de ferry uitgestapt waar de bus al klaar stond. De buskaartjes stonden om naam. De chauffeur had een beetje moeite met mijn achternaam die luid volgens hem namelijk vornevroek! Tijdens de bus stop in Korinthe heb ik wat gedronken met een Griekse advocate die mij haar visite kaartje gaf. Als ik hulp nodig heb moet ik bellen. Altijd handig toch. De bus rit was een ervaring op zich. De Grieken lappen in elk geval alle regels aan hun laars. Op een baan kan je namelijk best met z’n tweeën naast elkaar rijden. Je druk de ander gewoon de vluchtstrook op! In Piraeus aangekomen kreeg ik het toch een beetje benauwd, hoe kan ik Nol duidelijk maken waar ik ben! Dit probleem was snel opgelost. Nog voordat de chauffeur de bagage had uitgeladen stond Nol tot mijn grote opluchting achter mij! Daar hebben we de ferry naar Egina gepakt. Rond 7 uur ’s avonds zat mijn reis er op! Op naar het volgende avontuur!

One thought on “De trein reis naar Griekenland

  1. Pingback: Het is bijna zo ver | Στην Ελλάδα

Ook wat te melden? Schrijf het hier van je af!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s